Foto: Vincent Bos

Opruimen

We hebben overbodige spullen uit de schuur gehaald. Daar krijg je meteen een opgeruimd gemoed van. Wat bewaart een mens toch veel. Dozen vol stonden er. Een parasol die al meteen kapot was. Een rol tapijt van vier decennia geleden. Er stond ouderwets glas met een ingewikkeld motief en een deur met ruit van dertig jaar terug. De boeken heb ik laten staan. Al was dit eigen wel een uitgelezen kans om ze ook weg te doen.

Bij het opruimen kreeg ik hulp van een kennis. Eerlijk gezegd deed hij het meeste werk. Hij is sjouwen meer gewend dan ik. Hij adviseerde me om werkhandschoenen aan te trekken vanwege het glaswerk en het puin. Nou kent mijn moeder mij een beetje. Ze weet dat ik onhandig ben. Erg onhandig. Ik ben echt zo'n persoon van wie je zegt dat het iemand is met twee linkerhanden. En dat weet mijn moeder dus ook. Ze wees me op een plek waar twee zemen handschoenen lagen. Het waren wel twee linker handschoenen.

Voor deze klus waren de handschoenen goed genoeg. We kregen aanwijzingen in welke container het afval gestort kon worden. Vaak was dat logisch. Glas moest in de glasbak en hout kon bij het andere hout. Maar die deur waar het glas inzat, kreeg een andere bestemming. Die deur kon in zijn geheel bij het grofvuil.

Knie deed steeds zeer

Bij het tillen van de bank voelde ik even mijn knie opspelen. Daar heb ik de hele week al last van. Vooral als ik de trap afloop, doet dat zeer. Deze week kon ik de auto niet eens in. Ik moest eerst overdwars over de rugleuning me in de wagen hijsen. En dan heel voorzichtig proberen de knie binnenboord te halen. Het hele ritueel kon ik twee tellen later in omgekeerde volgorde herhalen doen ik de auto uit wilde stappen.

Een dag later zat ik bij de dokter. Ze kon geen afwijkingen ontdekken in de knie. Ik moest oefeningen doen. Ze verwees me naar een handige website. Daar had ik best wat aan. Er stond dat ik bij de tweede serie oefeningen een zak rijst op de voet moest leggen. Zo zout had ik het nog nooit gegeten.

Meer berichten

Shopbox