Foto:

Mensen bijstaan in een moeilijke tijd

Je werkt 35 jaar bij de bank en ineens weet je het: je wordt uitvaartbegeleider! Ingrid Berns werkte jarenlang als financieel adviseur en maakte dit jaar een opmerkelijke carrièreswitch. Toch komt de switch niet helemaal uit de lucht vallen en begon de weg al na de plotselinge dood van haar zus.

door Hannie Schrijver

Elst - Als 17-jarig meisje begon Berns (53) bij de Rabobank in Zetten, aan de balie. "Dat werk was me echt op het lijf geschreven. Contact hebben met mensen is echt mijn drijfveer. Ik vind het heerlijk om mensen persoonlijk te kunnen helpen. Adviseren vind ik leuk, maar het moest wel ergens om gaan. Ik wilde niet alleen de dag vullen met pinpassen die geblokkeerd zijn. Met financiën kon ik klanten adviseren op een bepaald vlak waar zij niet deskundig in zijn en ik wel."

Met de digitalisering kwam bij Ingrid de omslag, omdat ze minder met de klant persoonlijk te maken kreeg. "Tegenwoordig gaat alles via mail en Whatsapp. Ik vind dat als een klant bij je wil komen, dan moet dat kunnen. Over vijf jaar zie ik geen klant meer en dat wil ik niet. Ik wil niet achter een laptop zitten, ik wil echt iets voor mensen betekenen."

Maar het proces dat uiteindelijk leidde naar haar carrièreswitch begon al in 1995, toen zus Tanja op het postkantoor in Oosterhout werd overvallen en doodgestoken. Tanja was pas 32 jaar. "Ik zag toen hoe heftig dat is, met zoveel emoties van verdriet en ongeloof. Ik vond het heel mooi om te zien wat die uitvaartbegeleider kon betekenen. Hij stuurt je eigenlijk door de periode heen. Hij had heel goed oog voor allerlei verschillende emoties en kon het zo sturen dat iedereen hier ruimte voor kreeg. Iedereen ging op zijn eigen manier met het verlies om. Hij kon er ook voor zorgen dat iedereen een eigen plek in de uitvaart kreeg. Het is heel mooi als je dat kunt. Je kunt heel veel toevoegen voor nabestaanden. Je kunt mensen bijstaan in een heel ingrijpende fase."

Vorig jaar ging ze bij uitvaartondernemers meekijken en werd steeds enthousiaster. Een stage bij een mortuarium gaf de doorslag. "Ik zag zoveel respect bij de mensen die daar werken. Hoe ze omgaan met de overledenen, met zoveel waardigheid. Toen merkte ik dat het leven nergens zo voelbaar is als rondom de dood. Bij een geboorte ben je bezig met nieuw leven. Rondom de dood ben je juist bezig met hoe het leven is geweest, met alle herinneringen. Het leven is dan zo tastbaar en zo voelbaar. Je raakt dan echt de kern van het leven." Tot haar stage had ze het geweldig bij de bank, maar ineens was dat over. "Ik kon het enthousiasme niet meer opbrengen. Je bent daar veel met geld bezig en dat wilde ik helemaal niet. Mijn zus is tenslotte ook vermoord om geld."

Je gevoel uitzetten als uitvaartbegeleider wil Ingrid niet. "Als het me niet zou raken, zou ik dit vak niet kunnen doen. Soms moet je even slikken, maar je bent wel in de regelmodus. Je moet voor hen zorgen. Maar ik kan me heel goed inleven in wat mensen kunnen voelen, juist omdat ik zelf al veel heb meegemaakt. Dat werkt wel in mijn voordeel. Ik weet hoe het voelt om iemand te verliezen."

Meer berichten