Lonneke en Stijn Schaars settelden zich met zoons Milan, Justin, Vince en Bowie in Elst. (foto Ellen Koelewijn)
Lonneke en Stijn Schaars settelden zich met zoons Milan, Justin, Vince en Bowie in Elst. (foto Ellen Koelewijn) (Foto: Ellen Koelewijn Expressionelle)

Familie Schaars gesetteld in Elst

door Hannie Schrijver

Meer tijd voor het gezin na succesvolle voetbalcarrière

Hij speelde 24 interlands voor Oranje en werd drie keer landskampioen. Na een glansrijke voetbalcarrière met de nodige omzwervingen, vestigde Stijn Schaars zich met zijn gezin in Elst. Dit voorjaar besloot hij te stoppen met voetbal.

Elst – Net als veel jongens had Schaars die droom: proefvoetballer worden. Maar bij hem kwam de droom ook echt uit. Hij begon zijn carrière bij v.v. De Bataven en eindigde deze dit jaar bij SC Heerenveen.

"Het geeft heel veel voldoening om van je hobby je beroep te maken. Ik heb er elke dag plezier van gehad." Hij speelde bij Vitesse, AZ, Sporting Lissabon, PSV, SC Heerenveen en debuteerde in 2006 in het Nederlands elftal.

Discipline

Hoe groot die droom ook was, het was niet altijd makkelijk. "Je speelt voor een club, voor Oranje en Europees voetbal. Dan moet je veel wedstrijden spelen en ben je vaak weken van huis. Mensen vergeten dat je er veel voor moet laten. Je moet veel discipline hebben om dit jaren te kunnen doen. Bij mij ging dat eigenlijk vanzelf, omdat ik het spelletje te leuk vind. Ik heb nu een gezin met vier kinderen en doe daar topsport bij. Nou, dan is je batterij wel leeg en wil je 's avonds ook lekker op de bank."

In 2011 verhuisde Stijn met zijn vrouw Lonneke en hun eerste twee zonen naar Portugal, waar hij ging voetballen bij Sporting. Het werden twee eenzame jaren voor Lonneke.

"In Portugal werkt niemand parttime. Als ik zelf fulltime had willen werken, had ik iemand in huis moeten nemen. Ik heb er toen bewust voor gekozen thuis te blijven. Ik woonde daar best op mezelf en ik had weinig aanspraak. Hier fietsen we door de wijk, groeten mensen die we tegenkomen, maar daar zeggen ze amper wat. Ik vond het zo eenzaam."

De verhuizing naar Eindhoven in 2013 was een verademing, vooral voor Lonneke. "Brabant voelde echt als thuis. Het is zo'n fijne stad met die Brabantse gezelligheid. We hadden het daar heel erg naar ons zin en ik had daar best willen blijven." Maar na drie jaar PSV klopte SC Heerenveen aan.

Toch verhuisde het gezin niet naar Friesland. "We hebben met de kinderen al regelmatig moeten verhuizen", legt Stijn uit. "Je bent tien jaar lang overal en nergens geweest. Je begint meer na te denken over de toekomst. Ik was 31. Wat ga je doen na je voetbalcarrière."

Lonneke: "We wilden een huis hebben voor de toekomst. Waar we dichter bij familie en vrienden woonden. Een boerderijtje is leuk, maar dan zit je toch weer achteraf. Daarom wilden we wel in een wijk wonen, waar de kinderen zelf eruit kunnen, de straat op, voetballen, vriendjes opzoeken."

De keuze viel uiteindelijk op Elst, niet op Gendt of Arnhem, waar de roots van het stel ligt. Stijn: "Elst heeft veel voordelen voor kinderen. Er is een station, een zwembad, Arnhem en Nijmegen liggen om de hoek. Als je in grote steden hebt gewoond, ga je toch niet meer in Gendt wonen. Na Lissabon wil je net iets meer."

Handtekeningen

Als bekende profvoetballer in een nieuwe plaats wonen bleek even wennen, vooral voor de buurt. "Je merkt wel een barrière, dat mensen niet goed weten hoe ze je moeten benaderen. Dat hebben we overal meegemaakt, daar moet je even doorheen.

In het eerste jaar dat we hier woonden kwamen nog kinderen aan de deur voor een handtekening, maar dat is nu niet meer. Na bijna drie jaar is alles gewoon normaal. Je hebt niet meer het gevoel dat je je plekje moet zoeken. Je sociale kring wordt alleen maar groter, eigenlijk wordt het steeds leuker. Uiteindelijk zijn wij ook maar gewoon een papa en mama met kinderen die graag mensen willen ontmoeten."

Nu Stijn stopt met voetbal, ligt de weg weer meer open voor Lonneke om zich verder te ontplooien. "Lonneke heeft de kinderen echt als haar taak gezien. Ze heeft altijd in dienst gestaan van de kinderen. Ik zou niet het hele jaar thuis kunnen zijn." Lonneke: "Voetbal heeft altijd op de voorgrond gestaan tegenover mijn werk. Dan telt mijn schema niet tegenover dat van hem."

Stijn: "Voetbal is heel flexibel. Het kan zomaar zijn dat midden in de week het schema nog wordt omgegooid. Dat weet je van tevoren, maar daarmee is het niet altijd makkelijk."

Lonneke is leerkracht op de basisschool, rondde eind 2017 de opleiding voor interieurstylist af en richtte een bedrijf op.

Blessureleed

Geteisterd door een zware blessure, besloot Stijn dit voorjaar te stoppen met voetbal. "Het is een dubbel gevoel. Het is wel je hobby, dus het is lastig om er definitief mee te stoppen. Maar het is wel verstandig. Ik ben blij dat het verstand het wint van het gevoel.

Door de dubbele beenbreuk werd het plezier ook minder. Na de breuk kreeg ik een scheur in mijn meniscus. De komende drie jaar had ik heel veel kapot kunnen maken. Dat wilde ik niet. Je hebt wel achttien jaar topsport gedaan, het is goed zo."

Stijn heeft besloten de trainersopleiding te gaan doen. "Ik heb in het voetbal veel kennis opgedaan. Twee of drie jaar studeren voor iets anders, zie ik niet zo zitten. Ik vind het heel leuk om kennis over te dragen en ik denk dat ik wel ideeën heb.

Ik vind het ook wel leuk om twee vaste dagen thuis te zijn. Tijd kun je niet kopen. Je moet gewoon tijd met je gezin doorbrengen. Bij Heerenveen speelde ik al geen Europees voetbal en Oranje meer. Dan heb je meer tijd thuis en kan ik Lonneke wat ontlasten."

Met vier zoons dringt de vraag zich op of de voetbalgenen zijn doorgegeven. Maar daar is Stijn heel terughoudend in. "Ik wil dat mijn kinderen plezier hebben in wat ze doen. Of dat nou voetbal is of niet. Als een van hen talent heeft, kan hij daar later altijd nog iets mee doen. Maar ik wil vooral dat ze genieten en lekker spelen met vriendjes. Dat vind ik het belangrijkst."

Meer berichten